Wie is Kevin Headley?
“Blijf schrijven, maar blijf vooral ook lezen.”
“Ik ben iemand die doet wat hij leuk vindt. Dat is heel belangrijk voor mij, want dan verveel je je nooit,” zegt maker Kevin Headley. Hij is geboren in 1983 en schrijft sinds zijn 21e, artikelen voor kranten en magazines binnen en buiten Suriname.
“Ik vind lezen, schrijven, films maken en films bekijken interessant. Dat is een deel van mijn identiteit. De laatste jaren noem ik mezelf een ‘maker’, een nog vrij onbekend begrip in Suriname. Als maker probeer je zo creatief mogelijk je projecten aan te pakken. Dat doe ik niet alleen met mijn schrijf- en filmprojecten, maar ook met mijn kunst- en cultuurprojecten. Het leukste is creëren. Onderzoek doen naar het onderwerp dat je belicht of naar de persoon waarover je een stuk schrijft, vind ik interessant. Wat zijn de feiten en hoe kun je het stuk meer gevoel geven naast de feiten? Bij fictie is het interessant om iets dat je in je hoofd bedenkt op papier te zetten en daarmee anderen te raken. Het verhaal moet zo geschreven zijn dat mensen er helemaal in op kunnen gaan en zich kunnen laten leiden door iets dat eigenlijk alleen in jouw fantasie bestaat.”
Volgens Headley schrijft hij eerst voor zichzelf. “Ik schrijf vooral over onderwerpen waar ik zelf nieuwsgierig naar ben. Daardoor ga ik steeds dieper graven tijdens het onderzoeken en blijf ik de ontwikkelingen van het onderwerp volgen. Ik kan ook in opdracht iets schrijven, maar daar houd ik persoonlijk niet zo van. Ik moet mezelf dan veel meer motiveren om het stuk te schrijven, en het duurt vaak langer om het af te maken dan een stuk over een onderwerp dat ik zelf heb gekozen.”
Headley begon zo'n vijf jaar geleden serieus te experimenteren met fictie. “Ik deed mee aan een oral history storytelling workshop, waarbij we een fictief verhaal moesten bedenken. Het moest te maken hebben met de geschiedenis. Zo zou je bij de vertelling je publiek kunnen meetrekken. Ik heb toen een verhaal bedacht, uitgeschreven en aan Chris Polanen, een collega-schrijver en vriend, gegeven om te lezen en feedback te geven. Uiteindelijk is het een verhaal geworden met de titel De prijs van vrijheid. Het gaat over ons slavernijverleden en over hoe het zou zijn om tijdens een van de gevechten van Boni erbij te zijn.”
In het begin schreef hij vooral Surinaamse spookverhalen, verhalen over asema’s, bakru’s en leba’s. Later begon hij ook andere onderwerpen aan te pakken. “Ik raak geïnspireerd door dingen die om mij heen gebeuren of dingen die plaatsvinden in de wereld. Aan die zaken geef ik mijn eigen draai. Ik heb niet een vaste plek waar ik schrijf; ik kan overal schrijven. In mijn werkkamer, waar al mijn spullen liggen, maar ik heb ook altijd een pen en een notitieboek bij me waar ik soms in krabbel, en tegenwoordig maak ik notities op mijn telefoon. Soms schrik ik wakker in de nacht omdat ik over iets heb gedroomd, en dan leg ik dat meteen vast om het niet kwijt te raken.”
Headley schrijft meer voor volwassenen en jongvolwassenen, maar hij heeft ook projecten voor kinderen gedaan. Zo maakte hij samen met Jinaraja Menke een podcast waarin Menke kinderverhalen voorlas die daarna online werden geplaatst. Elk verhaal dat hij heeft geschreven heeft iets speciaals, maar zijn favoriete verhalen zijn toch De prijs van vrijheid, het verhaal over Boni, en Juf Jenny, een van de spookverhalen. Over mijn enige tot nu toe uitgegeven novelle, Eens in een leven, kan ik zeggen dat het wel veel is gelezen, vooral in mijn vriendenkring, en dat vind ik fijn. Ze hebben me ook feedback gegeven, wat ik erg op prijs stel. Op de vraag of ik het zou willen herschrijven en met de kennis die ik nu heb het verhaal zou willen aanpassen, zeg ik in eerste instantie “nee”. Misschien over tien jaar, misschien ook niet, want het markeert toch een proces waar je als schrijver doorheen gaat. Bij mijn favoriete schrijver Niccolò Ammaniti, van wie ik alle boeken heb gelezen, heb ik dat proces ook gemerkt. De ontwikkeling, de groei die een schrijver doormaakt, is ook mooi om te zien en te beleven.”
Recensent Carlo Jadnanansing schreef in Starnieuws, 30 Jul 2019, het volgende over Eens in een leven:
De novelle is eenvoudig en vlot geschreven en houdt de aandacht van de lezer vast tot het einde. Het beslaat slechts 74 pagina’s zonder te veel tekst, zodat het voor een gemiddelde lezer binnen anderhalf uur kan worden uitgelezen. Het is ook uitermate geschikt voor leerlingen van de hogere klassen van het mulo en middelbaar onderwijs, die niet graag dikke boeken lezen, maar voor wie slechts literair verantwoorde werken zijn voorgeschreven. Het boek is bij de eerste Donner schrijfwedstrijd 2017 terecht in de prijzen gevallen. Het is het literaire debuut van Kevin Headley, maar ik denk dat wij in de toekomst meer van hem zullen lezen.
Intussen zijn een aantal van Headleys korte verhalen verschenen op platforms in Nederland, en een paar zijn uitgebracht in verhalenbundels, waaronder het verhaal van Boni. “Ik heb nu een manuscript af dat ik twee jaar geleden heb geschreven. Ik ben nog bezig dit af en toe aan te scherpen wanneer ik tijd heb, maar ik weet nog niet wanneer ik het ga uitgeven. Ik werk momenteel aan een tweede manuscript, maar ook aan artikelen en essays. Verder heb ik tien korte verhalen af die nog niet zijn uitgegeven. Dat zal ooit wel gebeuren, maar voor mij is het niet zo van belang om de verhalen die ik schrijf naar buiten te brengen. Zoals ik al aangaf, schrijf ik in de eerste plaats voor mezelf; dat vind ik interessant. Ik blijf schrijven, en dat is ook een tip die ik aan andere schrijvers wil meegeven: blijf schrijven, maar lees ook veel. Lezen en schrijven gaan namelijk hand in hand.”
Voor Headley is het ook belangrijk dat, ongeacht of het om een artikel, essay of kort verhaal gaat, de lezer het stuk met plezier leest. “Bij fictie moet het verhaal goed in elkaar zitten, een goede opbouw hebben, juist en begrijpelijk zijn. De lezer moet het een sterk verhaal vinden dat hem heeft geraakt en niet het gevoel hebben dat er iets mist. Bij een artikel moet het stuk zo geschreven zijn dat het lekker leest, waardoor de lezer de informatie ook met plezier tot zich neemt. Bij beide zaken is spelen met woorden de uitdaging.”
Uit De prijs van vrijheid:
We wilden niet vechten. We wilden niet moorden. We wilden onze broeders niet doden. We wilden dit niet. Echt niet. Un ben wan libi, maar in vrijheid, en we hadden er alles voor over om vrij te zijn en te blijven. Alles.
Sinds 2024 heeft Kevin Headley zijn eigen wekelijkse column, Kevins Kijk, in het dagblad de Ware Tijd. Kevin is al jaren aan de krant verbonden. Eerder schreef hij vooral informatieve achtergrondartikelen. De column is veel persoonlijker. Headley blikt er regelmatig in terug op gebeurtenissen in zijn leven die hem hebben gevormd. Het volgende citaat komt uit de column van de weekendeditie van 23 tot en met 25 mei 2025.
Het volkslied luidkeels zingen met de leerlingen, terwijl drie van hen de vlag hijsen onder de begeleiding van een leerkracht, blijft indrukwekkend. Los van het nationalistische gevoel brengt het me terug naar mijn lagereschooltijd op de Albergaschool. Samen met mijn klasgenoten stonden we in de ochtendzon in nette rijen en zongen we uit volle borst het volkslied. Je keek toe hoe de vlag rustig werd gehesen en daarna, soms, aan de top begon te wapperen. Ik kon niet wachten tot ik dat ook eens mocht doen: de vlag hijsen.
Interview afgenomen door: Letitia Tjen-a-tak en Donovan Menig
