Wie is Mildred Caprino?

“Sabi suma na yu!” (“Weet wie je bent!”)

Mildred Helen Caprino is geboren op 17 januari 1956 te Paramaribo. Geschiedenis is haar passie. Ze studeerde dit vak aan het Instituut voor de Opleiding van Leraren (IOL), toen de opleiding in 1983 werd gesloten. In december 1982 waren 15 tegenstanders van het toenmalige militaire regime vermoord. Een van hen was de universiteitsdocent Gerard Leckie. Om verdere ondermijning van hun machtsposities tegen te gaan, sloten de militairen de universiteit. Het IOL stond op het universiteitsterrein en werd dus ook gesloten. Het waren moeilijke tijden en veel studenten trokken weg. Mildred kreeg via een goede vriend, de etnomusicoloog Terry Agerkop, een sein dat de mogelijkheid bestond om in Panama historisch onderzoek te doen. Hij doceerde toen zelf aan de Universidad de Panamá. Mildred vertrok naar Panama en deed onder andere onderzoek naar de Caraïbische arbeiders die aan het Panamakanaal hebben gewerkt. Ook leerde ze daar het verhaal van de Jamaicaanse Mary Seacole kennen, de zwarte verpleegster die in de Krimoorlog heeft gewerkt. Seacole schreef hier een boek over. Het was de eerste autobiografie van een zwarte vrouw. Mildred zou zich later verdiepen in het leven van zwarte Surinaamse vrouwen.

Later vervolgde Mildred haar studie in Nederland. In 2010 studeerde zij af als Master of Arts in History of Arts and Heritage, Policy, Management and Education aan de universiteit te Maastricht. Na terugkeer in Suriname was ze van 2014 tot en met 2018 opleidingscoördinator van de opleiding Geschiedenis aan het IOL. Mildred is ook al decennialang betrokken bij de curriculumontwikkeling voor het geschiedenisonderwijs in Suriname. Recentelijk werkte ze mee aan de nieuwe versies van Wij en ons verleden (2022) (zie:Boekenportaal Suriname | Digitale boeken voor primair onderwijs).

Mildred Caprino verzorgt lezingen en schrijft artikelen en scripts voor documentaires. Zij is vaak te zien als verteller in historische producties van tv-producenten. Op afroep geeft zij rondleidingen langs historische plaatsen en panden.

In 2013 werd Mildred benoemd tot Ridder in de Ereorde van de Gele Ster. Dit is de hoogste erkenning van de Surinaamse staat voor een verdienste voor land en volk. In 2021 was Mildred een van de iconen op de NAKS-iconenkalender. Het mooie van deze kalender is dat de tekst over Mildred zowel in het Sranantongo als het Nederlands is geschreven. Een zin hieruit is:

Na fotenti yari kba di Mildred Helen Caprino seri en ede gi a Sranan historiya. A e stuka moro furu den Afrikan-Srananman ma no den wawan.

(Nederlandse vertaling) Mildred Helen Caprino verdiept zich al zo’n veertig jaar in de geschiedenis van Suriname. Haar focus is vooral, maar niet uitsluitend, de Afro-Surinaamse gemeenschap.

Mildred zet zich in voor erkenning en waardering van Surinamers die iets in de Surinaamse samenleving hebben betekend. Ze vindt dat deze mensen, zo vroeg mogelijk, het liefst op school, nationaal een plek moeten krijgen. En dan gaat het niet alleen om mensen die hoge functies van staat hebben bekleed.

Zo heeft Mildred zich verdiept in de geschiedenis van Surinaamse wasvrouwen. Ze heeft hier vaker aandacht voor gevraagd, onder andere door causerieën. Tasha Aveloo deed verslag van zo’n bijeenkomst. Geschiedenis en cultuur Afro-Surinaamse wasvrouw na de slavernij – de Ware Tijd. Een citaat:

Caprino is het er alleszins mee eens dat de Surinaamse geschiedenis het verdient om geschreven te worden vanuit het Surinaamse perspectief. “Dat noem ik emancipatorisch en kijken naar die geschiedenis vanuit verschillende invalshoeken. Met als gevolg dat een aantal dingen zullen veranderen. Want wat ze ons hebben geleerd, daar zullen we op een andere manier naar gaan kijken.” (…)

Het gezegde, als zouden zwarte mensen niet ondernemend zijn, klopt totaal niet, meent Caprino, zeker toen niet. Er was sprake van ambachtelijk ondernemerschap waarbij er dingen aan huis verkocht werden, zoals diverse soorten pap en koek, fruit en groente op azijn, koeienmelk. Ook werkten ze als modiste en kokkin. Veel grote bekende Surinamers hebben een moeder gehad die wasvrouw was. 

Mildred is ook te horen in de zesdelige podcast Kweekje/Mi kwekipikin (2023) Kweekje | NPO Radio 1 van Nicole Terborg. In deel 5 gaat ze samen met Nicole naar het Nationaal Archief Suriname. In het archief zoeken ze naar de voorouders van Nicole, die afkomstig blijken te zijn van plantage Berlijn. Mildred vertelt dat juist op deze plantage er veel kweekjes waren, omdat de slaven daar houtkappers waren. Mildred: “Die mensen, die ouders, waren veel in het bos en konden niet altijd, vooral die kleintjes, meenemen. Die bleven dan thuis. Veelal bij de ouderlingen.”

Het zijn juist deze onderwerpen die de geschiedenis van Suriname relevant maken voor gewone Surinamers die zich afvragen hoe het komt dat hun leven op een bepaalde manier is verlopen. De emancipatorische invalshoek van Mildred Caprino biedt weerstand aan historische misconcepties die nog vaak het denken van de gemiddelde Surinamer beïnvloeden. Door deze misconcepties te ontzenuwen, biedt ze aan dezelfde Surinamers een perspectief om hun tradities en levenswijze positief in te zetten bij hun verdere ontwikkeling.